ARICA

Clim werpt blik over de kustplaats Arica

MEER INFO ATACAMA - WOESTIJN

Aanzienlijke aardbevingsschade

Om zeven uur rijden we een mistig Arica binnen. Nadat we bij het busstation al die agressieve taxichauffeurs weggejaagd hebben drinken we op ons gemak koffie en bespreken we onze plannen. Nu we toch hier zijn boeken we en passant de reis naar Arequipa in Peru voor overmorgen. Een sympathieke ‘taxista’, die zijn er dus ook,  brengt ons naar hotel Pedro de Almagro in het centrum. Het hotel heeft zo te zien veel te lijden gehad van de jongste aardbeving: veel ramen zijn met planken dichtgetimmerd en er zitten grote scheuren in de gevel. Belendende panden zijn afgezet omdat de gevels ervan op instorten staan. We zijn in het hotel min of meer de enige gasten. Gelukkig is er niets mis met de uitbouw aan de achterkant. We hebben een ruime, schone kamer die van alle gemakken is voorzien. We geven het kamermeisje zo’n grote fooi dat ze ervan schrikt. Nou ja, zegt Jos gauw, dat is ook voor morgen en overmorgen. Snel douchen en nog wat slaap inhalen.

Voetbal: Chili contra Venezuela Terug in de stad lopen we door het verlaten Jugendstil station en langs het monumentale douanegebouw. We zoeken een supermarkt waar we bier inslaan. Het is ineens erg druk op straat en in de kroegen en restaurants (hier voornamelijk bestaand uit pollo-zaken, waar ze uitsluitend kip aan het spit verkopen). Het voetbalelftal van Chili blijkt in de strijd om de Copa America tegen Venezuela uit te komen. Het toernooi wordt gehouden in Colombia. Hoewel Chili verliest, wordt de nederlaag blijmoedig geaccepteerd door het volk op straat. Geen rellen, vandalisme of dronkemansgelal dus.   (De thuisploeg Colombia wint trouwens een week later de Cup. Favoriet Brazilië moet al voor de halve finales beschamend afhaken. De trainer wordt uiteraard ontslagen.

Kathedraal van Gustave Eifel Om half een gaan we op pad. In de markthallen eten we eerst  soep en vis. We bekijken de kathedraal van San Marcos (dicht, gebouwd door Gustave Eifel) en lopen een groot stuk van de boulevard af, waarbij we de hoge rots El Morro passeren. Deze domineert het hele stadje, dat trouwens 190.000 inwoners telt. Waar zitten die allemaal?  De mist trekt op en de zon komt voorzichtig te voorschijn. We bereiken het schiereilandje Alarcan met een vuurtorentje en pelikanen die aan het vissen zijn. Een tijdje zitten we op de rotsen te kijken naar de golven van de oceaan die op de kust te pletter slaan. Arica zelf is niet echt een bijzondere stad. Wel vindt u hier uitgestrekte stranden en een subtropisch klimaat om lekker een dagje bij de zee door te brengen en vis te eten. Vanuit Arica kunt u een excursie maken naar een van de meest spectaculaire nationale parken van Chili: Lauca. Het park strekt zich uit over een gebied dat in hoogte variëert van 3.200 tot 6.340 meter! U vindt hier eeuwig besneeuwde toppen, vele vogel- en diersoorten en metershoge cactussen.

We komen in de havenbuurt, waar de restaurants duidelijk door (voormalige) hoeren worden bestierd. We bestellen ergens pullen schopp (tapbier). Als men pullen vol Fanta voor ons neerzet (misverstand?) wordt Clim woest en stapt hij direct op. Het plaatselijke Bavaria-restaurant heeft ook geen schopp, dus ook daar maken we rechtsomkeer. In arren moede besluiten we maar ergens een halve haan te bestellen. Jos laat de helft van de enorme portie onaangeroerd staan: hier worden echte kippen geserveerd, geen halve haantjes dus. Omdat we vroeg gegeten hebben kunnen we de hele avond in ons hotel naar de televisie kijken. Helaas krijgen we de sportzender niet door, zodat we geen getuige kunnen zijn van de smadelijke nederlaag van Chili. We verzamelen al onze vuile was en stoppen die in een grote zak. Bij de receptie hebben ze ons beloofd dat die binnen een dag gewassen en gestreken kan worden.  

Met de bus door volkswijken

Het ontbijt de volgende dag mag geen naam hebben, dat is standaard continentaal dus. Pas om half elf gaan we de straat op. Het is zondagochtend, al te veel activiteit hoeven we niet te verwachten. En inderdaad, net nu we een taxi echt nodig hebben is er in geen velden of wegen een te bekennen. Ook de normaal talrijke collectivo’s (gedeelde taxi’s) zijn uit het straatbeeld verdwenen. We nemen een krakkemikkige stadsbus in de richting van het binnenland. De chauffeur heeft hulp van een pubermeisje dat het wisselgeld moet verzorgen. Is het misschien zijn dochter? De bus maakt een enorme omweg en maar goed ook, want nu komen we er achter waar de gewone bevolking van de stad woont, leeft en werkt. We rijden door eindeloze krottenwijken die tegen de kale berghellingen zijn gebouwd. Op troosteloze zandvlakten liggen uitgestrekte wijken die voor sociale woningbouw moeten doorgaan. De woninkjes zijn piepklein, maar zijn wel redelijk goed onderhouden.

Een Finse waarschuwing

Pas na 35 minuten kunnen we uitstappen bij het Pueblo Artisanal, een kunstenaarsdorp in de stijl gebouwd van de Aymara-dorpjes. Een mooi torentje bij de ingang en een intiem adobe-kerkje van de indigena’s, dat is het eigenlijk wel. De rest bestaat uit huisjes van handwerkslieden die er hun producten als keramiek, textiel, schilderijen en beeldjes  te koop aanbieden.  Een oude, tanige beeldhouwer toont ons zijn werk, replica’s van o.a. Moche- en Inca-sculpturen. Een stel elegante Siamese poezen loopt bij de grijsaard rond. We drinken uitstekende koffie bij een Finse kunstenares die hier al meer dan een jaar zit. Ze is met een Chileen van de universiteit getrouwd, waarvan ze ook kinderen heeft. Ze vertelt ons alarmerende verhalen over criminaliteit in Peru. Geestelijk bereiden wij ons al op het ergste voor. Aardig is dat zij ons dialect als Nederlands herkent!

Lunch in eenvoudig gezinsrestaurantje

We blijven er tot half een, waarna we de hele weg naar het centrum teruglopen. Het weer is redelijk en we hebben behoefte aan wat lichaamsbeweging. Een uur lang volgen we grofweg de bedding van de rivier. Deze komt slechts druppelsgewijs uit in de oceaan. In het voorjaar verandert ze in een woeste stroom.  Bij het Parque Brazil houden we een ruststop. Er is ook een zondagsmarkt met veel kraampjes vol waardeloos spul en souvenirs. We lunchen vervolgens in een klein restaurant; het is meer een woonkamer die opengesteld is voor hongerig publiek. We krijgen er het menu van de dag voorgeschoteld. Dat bestaat uit soep (altijd is het bord  tot de rand toe gevuld), rijst met wat vlees en groente, een toetje en mineraalwater voor een belachelijk lage prijs, zo rond de rijksdaalder.

De rots El Morro

Na de lunch willen we met een taxi de Morro op, maar we vinden er geen. Pas bij het station treffen we iemand met een Amerikaanse slee met staartvinnen die ons naar de top van de rots brengt. Daar is een klein museum dat de glorie van de Pacifische Oorlog (in de negentiende eeuw tegen Bolivia en Peru, Chili won deze zogenaamde ‘salpeteroorlog’) bezingt, naar onze begrippen behoorlijk nationalistisch. Pinochet duikt ook alweer op een van de monumenten op. Naast  wat kanonnen en een hoge vlaggenmast met gigantisch Christusbeeld  is er niet veel te zien, of het moet het uitzicht over de stad (naar het noorden) of over de grillige en mistige rotskust (naar het zuiden) zijn. Te voet dalen we El Morro af. Onderweg stoten we nog op een heiligdom / bedevaartsoord voor Maria. Als we bij het hotel aankomen blijkt de ‘ropa’ (het wasgoed) nog niet binnen te zijn. De receptioniste reageert op ons aandringen ietwat paniekerig. We voelen nattigheid.

 

Talloze apotheken en telefooncellen

We eten ‘s avonds in een zaalachtig, hel verlicht restaurant. Clim geniet weer van 'lomo a la pobre’, terwijl Jos het bescheiden bij een sandwich houdt. Daarna maken we een rustige avondwandeling door het voetgangersgebied. Opvallend hier zijn de talrijke apotheken (wel tien in dit stadje, allemaal vlak bij elkaar gelegen) en de vele openbare telefooncellen die van een vijftal verschillende, elkaar hevig beconcurrerende telefoonbedrijven blijken te zijn. De privatisering van overheidsbedrijven heeft hier al veel eerder dan bij ons toegeslagen.

Problemen met het wasgoed

Terug in het hotel worden we begroet door de manager. Hij spreekt een beetje Engels en laat ons wat meer van de aardbevingsschade zien (hele badkamers blijken te zijn weggevaagd in het oudere gebouw). We betalen het hotel met de VISA-kaart (inclusief toeslag van 4%!). Van onze 'ropa' ontbreekt echter ieder spoor. We zijn niet van plan zonder ons wasgoed te vertrekken en dringen aan op spoedige teruggave van de kleding, desnoods ongewassen. De manager maant ons tot geduld en inderdaad, meer dan een uur later komt de receptioniste, duidelijk opgelucht, ons triomfantelijk een pakket brengen. Daar blijken echter kledingstukken van andere mensen tussen te zitten, een haastkarweitje is het klaarblijkelijk geweest. Eerlijk als Clim is brengt hij de vreemde spullen terug. De rekening van het wasgoed is echter gepeperd: meer dan 30 gulden, ofwel de waarde van een uitgebreid diner voor twee! We kruipen vroeg onder de wol, want morgen moeten we om 6 uur uit de veren. We verlaten dan Arica om op weg te gaan naar Peru.

(Klik hier voor een reisverslag van Peru.)