|
DAG 2
1. BARRIO GOTICO
Om half negen werd ik door de zoetgevooisde stem van de appetijtelijke
receptioniste gewekt. In een tearoom om de hoek dronk ik mijn ontbijtkoffie en
at ik een donut. Al om tien uur liep ik rond in Barcelona's oudste wijk,
temidden van de busladingen dagjesmensen (het was zondag). Ik bezocht de oude
Kathedraal, de Generalitat, het Bisschoppelijk Paleis, het Stadhuis en nog wat
andere historische gebouwen. Vanwege de vele schaduwen (alles staat er erg dicht
tegen elkaar aan gebouwd) kon ik er nauwelijks geslaagde foto's maken. Op het mooie Plaza Reial
kocht ik een aantal oude pesetamuntstukken voor mijn broer Clim, daar was net een ruilmarkt
aan de gang. Aan de overkant van de Ramblas ontdekte ik nog een magnifiek, oud
hospitaal waarvan de binnenplaats een serene rust uitademde.
Op weg naar de kerk van Santa Maria stootte ik op Hostal Paris waar tot mijn
onuitsprekelijke vreugde nog een kamer vacant bleek te zijn; ik betaalde vooraf
en zou me de volgende ochtend met mijn bagage melden. Tussen de wandelingen door
nam ik regelmatig een rustpauze in een café en dronk ik koffie of fris.
2. STADSPARK EN PICASSO - MUSEUM
Via de havenboulevard en de wijk Barcelonneta (tegenover het monumentale
Postkantoor) en het station Francia (dat ik nog kende uit 1976 toen ik met Clim
op vakantie was) bereikte ik het fraai aangelegde stadspark Ciutadella. Ik wilde
er de Dierentuin bezoeken, maar een 1000-koppige menigte die zich voor de ingang
stond te verdringen schrok me zo af dat ik maar besloot om in het zonnetje te
gaan lezen in mijn boek "De Zeven Russen" van Edward Topol. Het was
zondagmiddag, dus er waren hele families aan de wandel. Ik maakte enkele foto's
van in het park gelegen gebouwen (musea en het Parlement) en van de imposante
fontein. Het iets verderop gelegen bouwwerk van de Arco de Trionfe vond ik
minder geslaagd. Het architectonisch interessante Paleis van Justitie werd door
bloeiende bomen aan het oog onttrokken, dus ook geen foto.
Een kwartier later betrad ik het Picasso - museum in de Calle de Montecado.
Picasso's kunstzinnige ontwikkeling werd er goed in beeld gebracht, hoewel het
museum geen echt waardevolle of beroemde kunststukken van hem herbergde. Het
museum is in een 16de-eeuws gebouw gevestigd.
Op de terugweg naar mijn hotel doorkruiste ik kriskras de oude wijk en stuitte
ik toevallig op een té gekke Opera; uitbundig geornamenteerd en bijzonder
kleurig, erg fotogeniek dus. 19de-eeuwse Catalaanse stijl met een vleugje
onmiskenbare Gaudí -invloed.
3. LEZEND GENIETEN IN PARKEN
Na een anderhalf uur durend intermezzo in het hotel (douchen en dutten)
gebruikte ik de tijd tot het duister definitief inviel met lezen in
verschillende parken, hetzij op een bank, hetzij op het weelderige gazon.
In het Parco de Uiversitario werd ik aangesproken door een Catalaanse vrouw van
middelbare leeftijd die dacht dat ik uit Frankrijk kwam vanwege de baret die ik
op dat ogenblik droeg. Er ontspon zich een gesprek, ondanks mijn gebrekkig
Spaans, onder andere over mijn onderdak. 7.000 Peseta's betalen voor een hotel
vond zij ronduit "loco" (geschift) en daarin moest ik haar gelijk geven. Maar
1.000 peseta's voor zo'n goor hostal vond zij ook maar niks, want daar wemelde
het van de “ladrones y banditas" (dieven en schavuiten). Nee, zij had een beter
voorstel: als ik een kamer huurde bij haar zuster dan had ik naast veiligheid
óók nog de beschikking over een "chica", die ik ook nog eens zelf mocht
uitzoeken! Hier kwam de aap uit de mouw; de heks ontpopte zich als een ordinaire
koppelaarster. Ik verontschuldigde me en zocht een ander park op. Zij zal wel
gedacht hebben dat ik homo was.
Op de Plaza de Cataluña moest ik een kleinigheid betalen voor de stoel die ik er
bezet hield. Wie niet betaalde, werd er door de man van de "municipio"
(gemeente) weggejaagd. Alleen jongemannen in de kracht van hun leven liet hij wijselijk
ongemoeid.... Voor een gulden of acht at ik Spaans bij een Italiaan (vissoep,
fricandeau met friet, groente, brood, pudding en bier). In eenvoudige
eetgelegenheden kun je hier nog buitengewoon goedkoop aan je trekken komen.
4. BIER OF CERVEZA: EEN POT NAT
In het hotel belde ik Clim om de adreswijziging door te geven; ditmaal kreeg ik
moeiteloos aansluiting. Opnieuw maakte ik een rondgang door het internationale
caféleven. Een glas tapbier kostte omgerekend f 1,50. Het valt op dat de
plaatselijke bevolking in de stedelijke centra steeds meer bier in plaats van
wijn gaat drinken. Tussen het drinken door worden er veel kleine snacks
genuttigd, hoewel de gewoonte om bij elke consumptie een gratis "tapa"
(hapje) te verstrekken, zoals in Madrid, hier niet meer in zwang is. Tegen
middernacht streek ik weer neer in mijn hotel. Ik maakte er mijn eerste
vakantieaantekeningen.
  
 |
