|
|
PIRAEUS
’s Ochtends onmiddellijk met KLM gebeld om mijn herbevestiging van de retourvlucht door te geven. Het telefoontje liep via de receptie en was gratis. Te voet op pad, koffie onderweg, slenteren naar metrostation. Twee kaartjes gekocht. Volle wagons. Er is slechts één lijn hier: van noord naar zuid (= havenstad Piraeus). Daar liggen moderne gebouwen aan de oever van de Sarronische Golf. Opvallend zijn de vele kegelvormige golfbrekers. Alle sportfaciliteiten zijn aanwezig in het binnensportstadion; met name voor basketball, die sport is hier grenzeloos populair. Ik wandel een poosje langs de kust. In de Microliman liggen veel vissersbootjes, maar ook jachten, waaronder Flying Dolphins. De toeristische, zonder uitzondering overgeprijsde terrasjes zijn nog allemaal leeg, het is nog te vroeg vandaag. Voor de grotere schepen en jachten is er de Zeehaven. Piraeus is in grootte de derde haven aan de Middellandse Zee (in 1985). Veel grote veerboten hebben geregelde diensten naar al die honderden eilandjes van de Griekse archipel. Opvallend hier is dat iedereen wel een woordje Engels spreekt. Deze havenstad is groter dan ik dacht: ze heeft een half miljoen inwoners. In een soort pizzeria voer ik in het Frans een gesprek met een ietwat verlepte vrouw. Zij had iemand uit Dordrecht gekend. Bij een bank (ze liggen hier zij aan zij) 200 gulden met eurocheques opgenomen. Er is weer eens een demonstratie aan de gang, nu van studenten voor het kantoor van de havenpolitie. Wat zij willen resp. eisen blijft me duister.
Terug in Athene, te voet. Helse pijnen aan mijn rechterknie (kraakbeen versleten), dankzij sandalen heb ik gelukkig geen last meer van de zere hakken en pijnlijke voeten, met uitzondering van een nietige blaar. Met de kabelbaan naar de top van de berg Lykavittos waar het uitzicht matig is, het is te heiig op de vlakte onder ons. Koffie op het terras, ik ga over op cappuccino, want de normale koffie is niet echt drinkbaar hier. Engelse vrouwtjes van in de zeventig lopen dapper naast me als ik via het voetpad naar beneden ga, het pad slalomt tussen cactusvelden door.
Voor nieuws uit Nederland schaf ik me bij gebrek aan beter de Telegraaf aan, verkrijgbaar op het Syntagma-plein. Gelukkig heb ik ook nog de zaterdageditie van de NRC bij me, het kost me een dik uur om de scrypto in die krant op te lossen.
|
