Het ontbijt is op typisch Italiaanse wijze karig te noemen, maar toch nog voldoende. (We zijn in de Duitse hotels verwend...) De broodjes vinden we evenwel niet smakelijk, de koffie is echte hotelslobber. Enfin, er is genoeg kaas en vleesbeleg, maar zonder veel keuze. Om vanuit het geïsoleerd liggende dorp op begaanbare doorgangswegen te komen moeten we elke dag meer dan een half uur slingerende bergweggetjes boven het riviertje de Avisio afrijden, dat vinden we eigenlijk wel een nadeel van die schitterende situering van het hotel. Hoewel we aanvankelijk naar Bolzano willen, komen we toch terecht op de weg naar Trento. Soms moeten we dwars door smalle doorgangetjes in de boerendorpjes heen, elke keer opnieuw vrezen we tegemoetkomend verkeer. Het komt af en toe voor dat Clim een eindje moet terugrijden (in de achteruit bedoel ik…), nu niet direct zijn sterkste punt als chauffeur. In de buurt van Trento zijn de hellingen glooiend genoeg geworden om er wijngaarden te kunnen aanplanten.

In Trento kunnen we onze auto in een overdekte garage vlakbij het centrum kwijt. De stad ademt al een zuidelijke, mediterrane sfeer. We halen een plattegrond af bij het Tourist Office, bekijken een nabijgelegen kerk en paleis. Trento staat bekend om het Concilie uit de zestiende eeuw waar de officiële kerk van Rome plannen smeedde om met een zgn. Contrareformatie de invloed van Luther, Calvijn en Zwingli in te dammen. Veel monumentale patriciërgebouwen stammen nog uit die tijd, jammer genoeg zijn de muurschilderingen op de blinde muren vaag of afgebladderd. Het Neptunus - fontein op het centrale plein maakt meer indruk op ons. Het plein zelf ook, hoewel er kraampjes staan die de sfeer een beetje verzieken en mooie panden aan het oog onttrekt. Net als we de Duomo willen bekijken worden we door een jonge priester vriendelijk verzocht het gebouw te verlaten, het is sluitingstijd.

We slenteren de stad door tot voorbij de restanten van de oude stadsmuren, waar we afbuigen naar de rivier de Adige. Daar nemen we de kabelbaan naar boven. In de cabine krijgen we gezelschap van een stel Roemeense zigeunerjongens en –meisjes die onmiskenbaar naar stront ruiken. Vreemd, hun kleren zien er verder schoon en gewassen uit. Boven een aardig uitzicht op het dal waarin de stad ligt. Er bevindt zich een congrescentrum dat voor ons bezoekers gesloten is.

Na 30 minuten keren we terug naar de stad. We pauzeren een tijdje op een bankje in het Dante - park (kolossaal beeld van de dichter staat vlakbij), dat bevolkt wordt door hordes donkere, Afrikaanse asielzoekers, overwegend lanterfantende jonge mannen. Ze doen de hele dag niets en zwerven doelloos de stad rond. Sommige proberen prullaria zoals sieraden en zonnebrillen aan de man te brengen, andere bedelen (“Io hambre!” - ofwel “Ik heb honger.”), maar de meeste brengen de dag door in ledigheid. Ze zijn overigens niet agressief of lastig, ze weten dat ze dan opgepakt zullen worden. Wel lastig worden veel Roemeense migranten gevonden, zeker diegene die rovend, stelend en verkrachtend het land doortrekken; vaak zijn dat zigeuners. Zij hebben meer rechten dan die Afrikanen, Roemenië hoort immers sinds kort bij de Europese Unie en haar inwoners kunnen daarom niet zo gemakkelijk uitgewezen worden. We lopen nog even een straatje om, want we hebben het plaatselijke kasteel op onze route overgeslagen. Daar is nu een duur museum gevestigd waarin we geen interesse hebben. Via de Groene Toren keren we terug naar onze Volvo.

We kiezen voor een andere weg terug naar ons dorp, nu volgen we de slingerende straatweg ten zuiden van het riviertje de Avisio. We stuiten op een attractie die men er de Aardpiramiden heeft gedoopt. Het zijn in de kalksteen geërodeerde kegels met een harde steen er boven op balancerend, te vergelijken met die van Cappadocië in Turkije. Halverwege het voetpad omhoog moet Jos afhaken met verzuurde spieren, Clim gaat tot bovenaan, waar hij een goed uitzicht op het natuurverschijnsel heeft. De koffie en het mineraalwater op het terras aan de voet van de helling is naar Italiaanse begrippen spotgoedkoop. Pas om zes uur zijn we terug in het hotel.

Aardpiramides

 TRENTO

194 m. 98.000 inw.

Trento vormt zo ongeveer de grens tussen het Italiaanse en Oostenrijkse (Zuid-Tiroolse) kultuurgebied. Van beiden is dan ook de invloed merkbaar in de bouwkunst, de taal en de volksaard.

De eerste bewoners van de streek waren Veneten, Liguren en Galliërs. Vervolgens werd het een Romeinse nederzetting onder de naam Tridentium. De Christenheid had in Trento enkele martelaren, w.a. San Vigilio, Romein van geboorte en derde bisschop van Trente, die in 405 om het leven werd gebracht.
Vervolgens leed de nederzetting onder de invallen van de Lombarden en Goten en tenslotte werd het een graafschap van het Carolinger Rijk.
In 1027 werd de macht door de Duitse keizer in handen gegeven van de bisschoppen van Trento.
Een der meest bekende dezer z.g. Prins-Bisschoppen was Federico Vanga van 1207 tot 1218, welke de mijnen van de Calisio-berg uitbuitte en in 1208 een mijnstatuut opstelde, dat tot de meest antieke statuten van Europa behoort. Hij begon de bouw van de Domkerk en stierf in het 'Heilige Land' als pelgrim.
In 1409 komt Trento onder bewind van Venetië, maar reeds in 1487 worden de Venetianen verslagen door de keizerlijke legers van Oostenrijk in de beslissende slag bij het Castel Pietra.
Vervolgens kwamen weer de Prins-Bisschoppen aan de regering.

Haar grootste bloeitijd kende het prinsdom toen in 1534 onder kardinaal Madruzzo het kerkelijk concilie in Trento begon. De initiatiefnemer tot dit concilie was paus Paulus III, die een kerkelijke hervorming nodig achtte om de snelle vorderingen van de Lutherse hervormers te belemmeren.
Het concilie werd besloten op 3 december 1563, onder paus Pius IV.
In 1796 werd Trento door de Fransen genomen en vervolgens in 1803 werd het aan Toril toegevoegd. Zo eindigde na 8 eeuwen het prinsdom, dat 51 Prins-Bisschoppen had gekend.
Van 1806 tot 1809 maakte Trento deel uit van de provincie Bayern.
Van 1810 tot 1813 was het provincie van het Italiaanse koninkrijk, maar de stad kwam weer onder de Oostenrijkers.
Uiteindelijk op 3 november 1918 werd Trento voorgoed een stad van het Italiaanse koninkrijk.
Gedurende de W.O. II verduurde de stad 42 bombardementen, waardoor diverse historische monumenten en gebouwen ernstig werden beschadigd.


Piazza Cecare Battisti
In het midden van het plein staat de Neptunusfontein, kunstwerk van Francesco Antonio Giongo uit 1769.
Het plein wordt omringd door gebouwen, die dateren uit het begin van de 16e eeuw.
Met de bouw van de Domkerk werd begonnen in de 1e helft van de 12e eeuw. De kerk werd in 1300 voltooid, de toren in de 15e eeuw. Tegen de kerk aangebouwd, het Palazzo Pretotio, dat als paleis werd gebruikt door de Prins-Bisschoppen. Het Mausoleo di Cesare Battisti dateert uit 1935. Een van de Italiaanse helden uit de oorlog 1915-1918, afkomstig uit Trento, is hier begraven. Cesare Battisti werd op 12 juli 1916 in het Castello Buonconsiglio door de Oostenrijkers opgehangen.


Deze plaats vormt zo ongeveer de grens tussen het Oostenrijkse (Zuid-Tiroolse) en het Italiaanse cultuurgebied.
Van beiden is dan ook de invloed merkbaar in onder meer de bouwkunst, de taal en de volksaard: het zwierige, lichtzinnige Ventiaanse en het strengere, meer ingetogen Oostenrijkse.
Al in de prehistorie was deze plek bewoond. De Romeinen hadden hier een nederzetting van strategisch belang, tridentium. Na de val van de Romeinen viel de stad in handen van de Ostrogoten onder leiding van Theodoric de Grote. De volgende belangrijke heerser was Karel de Grote, aan het eind van de 8e eeuw.
In 1027 begon een periode van bijna 8 eeuwen kerkelijke heerschappij.

Trento is in de geestelijke wereld vooral bekend geworden door het Concilie dat werd gehouden van 1545 tot 1563 in de San Maria Maggiore. Hier werd de katholieke leer vastgesteld na de storm die over de kerk was losgebarsten tijdens de reformatie.

Bovendien ligt Trento middenin een groot wijngebied en is deze stad een centrum van wijnhandel. Uit dit gebied komen meer dan 100 verschillende wijnen, van landwijn tot champagne.

Trento omgeving
Zuidwestelijk van Trento verrijst de Monte Bondone, een voortzetting van de Monte Baldo aan het Gardameer. Het is een kleine berggroep boven het dal van de Adige, met zacht glooiende hellingen, hier en daar steile rotswanden en fraaie bossen. De laatste jaren wordt dit gebied steeds meer bezocht voor de wintersport, maar ook voor het maken van mooie gemakkelijke wandelingen in de zomer.

Op de uitgestrekte bergweiden van de Monte Cornetto (2160 m), die buitengewoon veel zon opvangen, ligt het Natuurreservaat 'Tre Cime del Monte Bondone' met bijzonder rijke alpenflora, waardoor de Monte Bondone over de gehele wereld tot een begrip voor natuurvrienden geworden is. Voor hen is daarnaast de beroemde botanische tuin het grote aantrekkingspunt met proefstation bij Viotte, tussen de Cornetto en de Palon gelegen. Hier vindt u, behalve een verzameling van de uitzonderlijk rijke flora van de Monte Bondone zelf, ook specimina van zeldzame planten uit andere zelfs Aziatische hooggebergten.

Halverwege de autoweg Trento - Monte Bondone ligt het plaatsje Vaneze (1306 m), een verzameling van hotels en villa's met een kerkje, beginpunt van een gondel- en een stoeltjeslift naar de Palon (1729 m).